पाभे की बात क्र. १२©®
हाय शत्रूंनो, आज तर मनात येते की तुमच्याशी अजिबात बोलू नये.
तंतर खंतर वर जे काही घडले, ते ब्रह्मांड आणि आकाशगंगेने पाहिले नाही. काही चांगल्या मुलांनी अत्यंत गोड-गोड शब्द वापरले. असे शब्द वापरले गेले जे कोणत्याही असभ्य समाजासाठी शोभनीय आहेत. मला शिव्या दिल्या गेल्या नाहीत, आणि माझ्या स्वर्गीय मातेलाही गाळ्या दिल्या गेल्या नाहीत. न कळे किती सुंदर स्वरूप होते.
पण आज मी बोलू इच्छितो की बालपणात चुका होत नाहीत आणि बालपणात चुका सुधारण्याची संधीही नसते. आणि हेच तर बालपण नाही. म्हणूनच मी समाजातील जो आक्रोश आहे तो मी अजिबात समजू शकत नाही. एक सांस्कृतिक आनंद आहे की आमच्या मुली अशा प्रकारची भाषा कशी बोलू शकतात.
पण आता वेळ आली आहे या मुलांना मिठी मारू नये आणि त्यांना चुकीचा मार्ग दाखवण्याची. हे योग्य मार्गाने चालणारे मुले आहेत. त्यांना मार्ग दाखवणे हे आमचे काम नाही. त्यांना शिक्षा देणे, न्यायालयात फिरवणे, समाजात त्यांना त्रास देणे – यामुळे परिस्थिती बदलेलच.
मी त्यांना माफ करू इच्छित नाही. समाजानेही माझी ही गोष्ट नाकारावी. कारण माझ्या मनात एकच भाव आहे – कधीकधी आपल्या दातांखाली जीभ अडकते, रक्त येते, पण आपण दात तोडतोच. कारण दातही आपले नाहीत आणि जीभही आपली नाही. मुलेही आपलीच नाहीत. त्यांना मार्ग दाखवणे हे आमचे काम नाही. योग्य मार्गावर असलेल्यांना चुकीचा मार्ग दाखवणे सोपे असते, पण सोपे काम आपल्यालाच करायचे नसते.
तर जा, मी या मुलांना सांगतो – या मुलांनो, चला देशासाठी एकत्र मिळून मागे जाऊया. काही जुने लक्षात ठेवूया, चुकांमधून शिकू नका, आणि आपल्या स्वप्नांसोबत थांबूया. ब्रह्मांड खूप मागे जात आहे, मागे जाणार आहे आणि तुमचेही मागे जाणे निश्चित व्हावे – हेच माझे स्वप्न आहे. मी तुमच्यासाठी मरतो, तुमच्या अंधकारमय भविष्यासाठी झटतो. चला, आपण एकत्र मिळून देशाला मागे नेऊया. चुकांमधून शिकू नका आणि मागे चला.
धन्यवाद नाही.
भेपुपाकीबा त.
#पाभे_की_बात
(सदर लेखनाचा कुणाशीही, कसलाही संबंध नाही.)
